Νοοτροπία: μετακόμισε...

Θα μας βρίσκετε πια στο καινούργιο μας "σπίτι" στο Word Press.

Αναπροσαρμόστε τα links σας (αν μας έχετε). Όλα τα παλιά posts με τα σχόλια τους έχουν μεταφερθεί. Το παρόν παραμένει προς το παρόν "φρόζεν".

Περάστε, έχουμε φιλέματα: νέα ποστάκια...

Πάνω που (με χίλια ζόρια) προσπαθούμε να μαζέψουμε τα αμάζευτα και να μεταφέρουμε το φιλοπρόοδο τούτο μπλογκ σε άλλα βοσκοτόπια μιας και ο blogger.com και οι μετασχηματισμοί του από beta σε γάματα μας έχουν κάνει τα νεύρα τσατάλια, ήρθε και η αναγεννηθείσα DIVA (το περιοδικό ντε, πρώην Κωστόπουλου και νυν Κυριακού αλλά με γνήσια Κωστοπουλική επίγευση - και συνεργάτες) να επιβεβαιώσει αυτό που απ' την αρχή γνωρίζαμε: εδώ παίζουν οι καλύτερες μπλογκερίνες -- dream team η Νοοτροπία μιλάμε...

Σε σχετικό άρθρο-παρουσίαση της Εβίτας Κυριαζή (η οποία κάνει την πάπια στο αφιέρωμα αλλά είναι γνωστή κι αγαπημένη μπλόγκερ κι η ίδια), τρεις (how do we say 3 - three) μπλογκερίνες της Νοοτροπίας αποκαλύπτονται και προκαλούν. Πρόκειται για τις discolata, emotional_anaemia και Μαρκησία του Ο. Mαζί με τις Ντόγια, Τίνα και Αρχοντή παρουσιάζονται κι άλλες άξιες κοπέλες που έχουν αφήσει το στίγμα τους στην ελληνική μπλογκόσφαιρα. Μην αρχίσετε τα 'γιατί μόνο αυτές' και "πού είναι η τάδε και η δείνα" - κάθε τέτοια παρουσίαση είναι πάντοτε επιλεκτική και βασίζεται και στη διάθεση που έχει η καθεμιά να παρουσιαστεί επώνυμα σε περιοδικό ευρείας κυκλοφορίας και σε πολλούς άλλους παράγοντες. Εμείς κορδωνόμαστε που τρία απ' τα κορίτσια παίζουν κι εδώ. Μπράβο τους.

Πάρτε το περιοδικό, χαρίστε την τσάντα-δώρο σε ξαδέρφη ή ανηψιά και διαβάστε το άρθρο.



YΓ - Προσπαθούμε να "μετακομίσουμε" το μπλογκ σε wordpress, please bear with us.

Σ' εκείνη την ιστορική* μάζωξη "μπλόγκερς" στο Χαλάνδρι, τότε που τα πράματα είχαν ήδη αρχίσει να χάνουν την (όποια) αθωότητά τους, κλίκες είχαν ήδη διαμορφωθεί, καβγάδες μεταξύ πρωτοκλασάτων και ενίοτε δευτεροκλασάτων είχαν κλείσει δυό τρεις κύκλους, παρατσούκλια είχαν παγιωθεί και σιωπηρές συμμαχίες με απροσδιόριστους στόχους ήταν ορατές στην ακόμα μικρή μας μπλογκόσφαιρα -- εκεί λοιπόν, στη ταβέρνα της Αριστοφάνους (αν θυμάμαι καλά, αρχαιολογίες ξεθάβω), στο μακρύ αλλά στενό τραπέζι προς τα δεξιά όπως έβλεπες το δρόμο, ακριβώς μπροστά στο κανάτι με το κρασί και εξ επαφής με τη μελιτζανοσαλάτα καθόμουνα δίπλα στον Παναγιώτη, το "Μόνιτορ". Αριστερά μου ο Ηλίας, δεξιά ο Παναγιώτης και παραδίπλα τ' "αμερικανόπουλα" όπως τους είχε συλλήβδην ονοματίσει ο Μανόλης (κι ας ήταν ο ένας στην Αγγλία κι ο άλλος στην Ελλάδα, αργότερα πέρασε κι ο Γιώργος που ήταν όντως προς Καλιφόρνια μεριά και κάθησε "εμβόλιμος" για λίγο αναμεσά τους). Ενώ λοιπόν ο Μανόλης προσπαθούσε να αποσπάσει απ' της Γιάννας το στόμα όχι ένα σχόλιο αλλά μια πατάτα ψητή, τον είχα προειδοποιήσει τον Παναγιώτη, με λόγια σοφά κι αντάξια ενός μεγάλου άνδρα όπως ο γράφων: "πρόσεξε, Παναγιώτη," του είχα πει, "το μόνιτορ που οραματίζεσαι είναι μεγάλο πράμα και θέλει ατσαλένια νεύρα, έναν υπουργό δημοσίων έργων όπως ο Καραμαλής της δεκαετίας του '50 και, το κυριότερο," (πρόσθεσα με έμφαση, φτύνοντας διακριτικά ένα κουκούτσι ελιάς) "μεγάλα αρχίδια." Ο Παναγιώτης χαμογέλασε, σκεφτόταν ν' αγοράσει επιτέλους ένα Macintosh G5 και το μυαλό του έτρεχε αλλού, λίγο πριν μου είχε εξομολογηθεί ότι απορούσε πώς κατάφερνα να παρακολουθώ όλα τα μπλογκίδια που ξεφύτρωναν και να κάνω κριτική και τσότσκε (τα θυμάται κανείς τα τσότσκε; ε, ρε ωραία χρόνια). Δούλευε -όσο τρώγαμε- στο κεφάλι του το πρόγραμμα αυτοματοποίησης των tags και του metablogging και δε μου έδωσε τη δέουσα σημασία. Κι εγώ δεν τον πίεσα αρκετά, μάλλον δεν είχα καταλάβει ότι ήταν αθώο παιδί και πού πήγαινε να μπλέξει. Μπορεί να βιαζόμουνα να σηκωθούμε να πάμε για γλυκό αλλού, η ταβέρνα ήταν πολύ σκοτεινή για τα γούστα μου. Έτσι χάθηκε η ευκαιρία. Τα αποτελέσματα αυτής της ολιγωρίας τα γνωρίζετε όλοι σήμερα (κι εγώ άλλωστε σήμερα τα έμαθα, μπήκα να δω τι γράφει η Κουρούνα και ναααα το δάκρυ κορόμηλο, ποιός πέθανε βρε παιδιά, καλά μαλάκας είσαι, πού ζεις, το Μόνιτορ μας άφησε χρόνους, όχι ρε γαμώτο και μόλις είχα ετοιμάσει μπάνερ τη γκαντεμιά μου, ποια μιραντοφλίνα, τι μαλακίες θέμου, διάβασα και δέκα σελίδες κόμεντς και το κατάπια. Είπα να τηλεφωνήσω να του πω "στα 'λεγα εγώ, θυμάσαι;" αλλά έχω χάσει το κινητό, το email, τα πάντα, οπότε ευκαιρία λέω να ποστάρω, για το καλό του χρόνου. Και να'μαστε πάλι εδώ (Αντρέα).

Αδυσώπητα ερωτήματα κατακλύζουν το λίγο μυαλό που μου έχει απομείνει. Κανένα δε σας αφορά άμεσα, αλλά καθώς έχει πλέον καταντήσει αηδία το πόσες πολλές γυναίκες μαλακίζονται δημόσια στη μπλογκόσφαιρα (βασίζομαι στις παρατηρήσεις της αξιαγάπητης Αντρέα καθώς τη μπλογκόσφαιρα την έχω εδώ και μήνες πολλούς γραμμένη και δεν παρακολουθώ πια), κρίνω απαραίτητη μια εικαστική παρέμβαση από μέρους μου. Λοιπόν, ανασκουμπωθείτε:

Ένα - θα πραγματοποιηθεί κοπή πίτας. Της Νοοτροπίας ντε. Με φλουρί (δικαίωμα για τέσσερα ποστ σε μπλογκ της αρεσκείας σας, αν δεν σας το επιτρέψει ο/η "ιδιοκτήτης" θα το χακέψουμε). Θα σερβιριστούν ποτά, αν φέρετε τίποτα μαζί σας. Χορός κλπ καλλιτεχνικά μόνο αν παραστεί το χρυσό κορίτσι απ΄το Λεβερκούζεν. Λόγο (αποχαιρετιστήριο) θα εκφωνήσει ο Παναγιώτης, ο οποίος και θα τιμηθεί με Αναμνηστική Πλακέτα. Επίσης αν θέλει και ο Αναγνωστόπουλος (ο Γιώργος) για θέματα online marketing. H Κουρούνα δεν ξέρω αν μπορεί να μιλήσει, δεσμεύεται και από το συμβόλαιο με το Μαραθιά. Για Μanus και τα ρέστα ας μη πιθανολογήσω. Εγώ θα αναγνώσω σύντομο χαιρετισμό που θα στείλει ο Σράοσα απ' το Νησί της Αφροδίτης.

Δύο - θα πραγματοποιηθεί ταυτοχρόνως και Μπαλ Μασκέ, το οποίο θα ξεκινήσει αμέσως μετά την κοπή της πίτας αλλά στην Πάτρα. Η μετάβαση είναι δωρεάν και εξασφαλισμένη, μίλησα πριν από λίγο με τον Scotty και συμφώνησε να μας διακτινίσει όλους μαζί (κατ' εξαίρεση, είπε) χωρίς έγγραφη άδεια του καπετάνιου. Αν βρεθούμε σε τίποτα Outland κατά λάθος εύχομαι να έχετε όλοι το expansion γιατί σας βλέπω εκεί φορέβερ. Μη ξεχάσετε λοιπόν σε τσαντάκι αθλητικό ή σακούλα (χάρτινη, οικολογική) τα απαραίτητα μεταμφιεστικά σύνεργα. Θα γίνει της μουρλής. Μόνο ένα θα σας πω: η Λίλι θα φορέσει σακούλα στο κεφάλι για να μη την αναγνωρίσουμε. Ναι, εκείνη την ίδια σακούλα που είχε φορέσει στην ιστορική** μάζωξη μπλόγκερς στη Πλατεία Κοραή, κάμποσα χρόνια πριν, όταν η αθωότητα ακόμα δεν είχε κλπ κλπ.

Τρία - το μακρύτερο.

YΓ - Πληροφορίες και προτάσεις δεκτές, εντός σχολίων. Μη διπλοσχολιάζετε, δουλεύει moderation.

Πιάνετε με το αριστερό σας χέρι το επιθυμητό λαμπάκι από το πράσινο μέρος του. Το κρατάτε γερά. Με το δεξί σας σε μία γρήγορη περιστροφική κίνηση, αντίθετη της φοράς με την οποία το λαμπάκι είναι βιδωμένο, τραβάτε απότομα. Αν η εγχείρηση γίνει σωστά, ολόκληρη η σειρά φωτακίων θα καταστραφεί. Επαναλαμβάνετε κατά βούληση, μέχρι να έχετε ένα υπέροχο, σκοτεινό δέντρο.

Υ.Γ. Για τις μπάλες το δουλεύουμε ακόμα

- Που μιλάμε με στίχους του Ελύτη
-Που γράφουμε αυτοσχέδια ποιήματα-πονήματα για την απώλεια, την αγάπη, την απώλεια της αγάπης, το φως που πέρναγε μέσα από τις αμυγδαλιές εκείνο το απόγευμα που θα σου έλεγε σ'αγαπω, μπλα μπλα μπλα
-Που έχουμε μπλογκ στους τόνους του ροζ
-Που ακούμε τραγούδια με θρηνητικά σπαρακτικούς στίχους, βάφουμε τα νύχια της ψυχής μας στο χρώμα των Placebo και θρηνούμε. Σπαρακτικά.
-Που "κολλάμε" με ένα συγκεκριμένο μοντέλο άντρα και αρχίζουμε το φλερτ μέσω comments. Κάποτε αν είμαστε τυχερές, we might even stalk him!
- Που χρησιμοποιούμε λέξεις όπως Prada και Manolo Blahnik σαν να είναι κάτι το απτό και καθημερινό. Τι θα πει όχι, δεν είναι;
-Δημοσιογράφοι. Ή αρθρογράφοι. Ή wannabe δημοσιογράφοι που αθρογραφούν αθρόα τα φύλλα θροούν απαλόθραυστα φυλλώμματα ορθρινά.
-Που χάνουμε το χιούμορ μας για έναν άντρα. Κατ' επανάληψη.
- Που χάνουμε τον άντρα μας για ένα χιούμορ. Κατά μία έννοια. Επίσης κατ'επανάληψη.
-Που πίνουμε ζεστό καφέ σε κούπα με ζωγραφιές και έχουμε κρυφές ευαισθησίες.
-Που είμαστε έξυπνες, γλυκές, τρυφερές, witty, μορφωμένες και μελοδραματικές. Και αναζητάμε τον επίσης απλό, καθημερινό, έξυπνο, γλυκό, τρυφερό, witty, μορφωμένο και μελοδραματικό άντρα να μας πάρει από το χεράκι και να ζήσουμε το απόλυτο Love story.
-Που γράφουμε φίρδυν μίγδην σε αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, γιουγκοσλάβικα και σουαχίλι, οτιδήποτε προκειμένου να τονίσουμε τη συναισθηματική μας βαβέλ και την πολυπολιτισμική μας ελεγκάντσα...
-Που είμαστε τόσο μα τόσο δήθεν, ειδικά όταν ορκιζόμαστε ότι είμαστε αυθεντικές.
-Που ψάχνουμε το νόημα της ζωής και συζητάμε για έργα τέχνης. Ή το ανάποδο.
-Που έχουμε ένα κρυμμένο δράμα ή έναν φανερό θάνατο στο μπλογκοβιογραφικό μας. Έτσι για αλατοπίπερο.
-Που χρειαζόμαστε μου φαίνεται πολύ ξύλο για να συνέρθουμε.
- Που είμαστε αηδιαστικά τυχερές ώστε να έχουμε α) τέτοια παπούτσια β) τέτοιους άντρες που να μας ενέπνευσαν εκείνα τα συναισθήματα για τις αμυγδαλιές που λέγαμε γ) τέτοια adsl σύνδεση με τη μελαγχολία.
-Που πρέπει να μάθουμε να αυτοχαστουκιζόμαστε καμιά φορά.
-Αυτοχαστουκίστηκα. Ευχαριστώ. Γεια σας.

...και κάποια μέρα θα σε λύσουν
μα θα φοβάσαι να φύγεις, θα τρέμεις
θα σε κλωτσάνε και θα σ' αρέσει δικέ μου
σαν το σκυλί τους θα σ' έχουν δικέ μου
μα δε θα έχεις ψυχή να το νιώσεις
θα είναι για σένα αργά...

Photo by norina baggiano

Το σχετικό κείμενο:

Αντί κειμένου, μια (ελπίζω σύντομη) αναστολή στη δυνατότητα σχολίων: σήμερα έπρεπε να διαγράψω (μέσω του μηχανισμού comment moderation) πάνω από 150 σχόλια καθαρού spam. Αυτό έχει γίνει πλέον καθημερινό φαινόμενο, το εκνευριστικό δε είναι πως για κάθε spam comment λαμβάνω και μια ειδοποίηση στο ταχυδρομείο μου. Φαίνεται πως μας αγαπάνε ιδιαίτερα οι spammers, όπως οι μύγες αγαπάνε τις σβουνιές απ' τις αγελάδες του Cow Parade. Κρυβόμαστε λοιπόν λίγο, μπας και μας ξεχάσουν...

Όσοι θέλουν να κάνουν σχόλιο παρ'όλ'αυτά, ας το κάνουν σε κάποιο άλλο μπλογκ, κατά προτίμηση (αλλ' όχι απαραίτητα) σε κάποιου απ' τους συνεργαζόμενους εδώ.

Καλό Φθινόπωρο! (από σήμερα επίσημα)

Photo: Kim Taylor

Το κείμενο που αντιστοιχεί:

Blind Iraqi caught driving car

A blind Iraqi who lost his eyes in a bomb blast was caught driving a car while receiving instructions on steering and braking from a banned driver, a court heard today.
Omed Aziz, who denies dangerous driving, reached speeds of up to 35mph on a half-mile route through Oldbury, West Midlands, in April.
Warley magistrates' court was told that Aziz - who also suffers from leg tremors and is partially deaf - was arrested by traffic police after removing his sunglasses to reveal his disability.
Pc Glyn Austin told the court that Aziz and his friend, Dlear Ahmed, were both arrested shortly after 11pm on St George's Day (April 23) after their Peugeot 405 was followed along Oldbury Ringway and into West Bromwich Street.
The officer said Aziz, of Birmingham Street, Wednesbury, pulled his vehicle on to wasteground after being informed there was a police car behind him.
"I attempted to speak to the driver, who appeared to be fumbling around with the controls," the traffic officer said. "At that point the passenger leaned across and stated 'He's blind'.
"We asked him to step out of the vehicle, which he did eventually and then Pc [Stuart] Edge questioned him as to his eyesight, at which point he then removed his glasses."
Prosecutor Peter Love asked Pc Austin if he had noticed anything about Aziz. Pc Austin replied: "I did - he didn't have any eyes, Your Worships."
Aziz and Ahmed were both arrested and were taken to Smethwick police station, where the former confirmed that he was totally blind and had impaired hearing in his left ear as a result of injuries sustained in an explosion. The 31-year-old also stated that he had previous driving experience prior to being blinded in his homeland.

Photo: Giuliano Guarnieri

To κείμενο που αντιστοιχεί είναι κρυμμένο στα Ημερολόγια των Λύκων, κεφ. 2: "Οι Φύλακες του Άζεροθ"

Ετούτο το ΣΚ, πήγα στα πάτρια εδάφη, εκεί που σχεδόν νοιώθω τους ανθρώπους και τα μέρη πατρίδα μου. Τα πάτρια εδάφη μου, βρίσκονται στην περιοχή του νομού Φθιώτιδος και δη, της ευρείας περιοχής της πόλης της Λαμίας. Κι όταν λέμε ευρεία εννοούμε από την Πελασγία μέχρι τις Ράχες και την Αγιά-Μαρίνα, τον Καραβόμυλο και τη Στυλίδα, από τις Θερμοπύλες μέχρι τα Καμμένα Βούρλα, τον Άγιο Κωνσταντίνο και τις Λιβανάτες. Όταν είμασταν στην ηλικία των 18, τότε που πρωτοπήραν τα διπλώματα οδήγησης οι άντρες της παρέας, τρώγαμε όλους αυτούς τους δρόμους με το κουταλάκι, σαν σαντιγύ από γλυκό καραμέλλα. 'Ηταν ωραίοι εκείνοι οι καιροί. Είμασταν παιδιά ανέμελα. Ακόμα δεν είχαμε γνωρίσει τον κόσμο και πολύ περισσότερο τους εαυτούς μας. Και είμασταν ωραίοι έτσι αφελείς και ανάλαφροι, με μόνη έγνοια στο μυαλό μας που θα πιούμε τον απογευματινό καφέ και σε ποιό μαγαζί θα βγούμε ν' ακούσουμε τις ροκιές μας το βράδυ.

Μετά μεγαλώσαμε. Αρχίσανε τα προβλήματα, η ζωή μετά το σχολείο και το πανεπιστήμιο, οι άνθρωποι που μπαίνανε και βγαίνανε από τις ζωές μας, η αναζήτηση αυτού του καταραμένου inner self... Η πόλη στην οποία βρεθήκαμε και συνεχίσαμε να βρισκόμαστε, συνέχισε να είναι το σημείο αναφοράς μας κάθε τόσο, σε όποιο σημείο του ορίζοντα κι αν είμασταν χαμένοι, τα στέκια μας δεν αλλάζαν εύκολα γιατί μεγαλώναν μαζί με μας, οι άνθρωποι που βλέπαμε στο δρόμο παρέμεναν οι ίδιοι, πρόσωπα γνώριμα από το σχολείο, το φροντιστήριο, το γυμναστήριο.

Κι έτσι κάποια μέρα μάθαμε για τον αδερφό ενός συμμαθητή μας από το Γυμνάσιο.
Σκοτώθηκε ένα βράδυ λίγο έξω από τη Λαμία σε αυτοκινητιστικό.
Ύστερα μάθαμε και για κάποιον άλλον γνωστό, ακόμα πιο μετά και γι άλλον έναν...

Οι βόλτες μας στο επαρχιακό και το εθνικό δίκτυο έγιναν περισσότερο υποψιασμένες, το χέρι μου, που και που, άρχισε να σφίγγει το χερούλι της πόρτας την ώρα που ο Χ. έκανε προσπέραση σε νταλίκες, ήταν εκείνος ο καιρός που άρχισα να απεχθάνομαι τα δίπορτα αυτοκίνητα και την αίσθηση του παγιδευμένου ζώου όταν αναγκαζόμουν να κάτσω στο πίσω κάθισμα. Ήρθε κι εκείνο το απόγευμα, όταν είδαμε μία νταλίκα να βγάζει από το δρόμο ένα παλιό Opel και να το ρίχνει κάτω από μία γέφυρα ακριβώς μπροστά στα μάτια μας, στην Εθνική Οδό. Τότε που εγώ όρκισα το φόβο για φίλο μου κι αυτός πέρασε γύρω από το λαιμό μου πυρακτωμένο κολάρο. Οι δύο επιβάτες του αυτοκινήτου, ένας φαντάρος από την Ξάνθη και ο πατέρας του που είχε πάει να τον πάρει από το στρατόπεδο για την άδειά του, πέθαναν ακαριαία. Μετά απ' αυτό, ήρθε η συνείδηση, το μέτρο. Όταν βγαίναμε έξω τα βράδυα, ξέραμε ποιός θα πιει και ποιός όχι. Και πάλι, με το που μπαίναμε στο αυτοκίνητο για να γυρίσουμε σπίτια μας και ακούγαμε τη μηχανή του αυτοκινήτου να μουγκρίζει, οι κόρες των ματιών μας συστέλλονταν αυτόματα, σαν να μας είχαν χτυπήσει προβολείς των δέκα χιλιάδων βατ. Κι έτσι αμίλητοι και με τα μάτια καρφωμένα στο δρόμο οδηγούσαμε όλοι μαζί, μέχρι που φτάναμε στις γνώριμες γειτονιές μας.

Το πέταλο του Μαλιακού, κάποτε φρούτο δροσερό και νόστιμο, πασπαλισμένο με αλάτι θαλασσινό και με γεύση ελευθερίας, είχε αλλάξει πλέον όψη και υφή για μας.

---
Κυριακή ξημερώματα, μόλις προχθές. Οδηγώ μόνη συντροφιά με τη φωνή του Marvin Gaye στις 4 το πρωί, στην χωρίς φώτα, κατασκότεινη παλιά Εθνική Οδό Λαμίας-Στυλίδος. Πολύ ζέστη, τα παράθυρα ορθάνοιχτα, η διάθεση γαλήνια. Ένας δαιμονισμένος με προσπερνάει, η ταχύτητά του πάνω από 140. Λευκό Πεζό Ραλί, όσο προλαβαίνω να το δω από πίσω. Βλέπω στο βάθος να αναβοσβήνει η μπλε σειρήνα. "Μπλόκο", σκέφτομαι και κόβω κι άλλο ταχύτητα. Τα αλκοτέστ έχουν αυξηθεί θεαματικά στην περιοχή της Λαμίας τα τελευταία χρόνια - όπως και οι θάνατοι από τα τροχαία της. Πλησιάζοντας, βλέπω σπασμένα γυαλιά στο δρόμο, δύο περιπολικά και ένα Ι.Χ. μαύρο στην άκρη, ελαφρώς στραπατσαρισμένο. Οι μπάτσοι μου ρίχνουν το φως από το φακό σχεδόν μέσα στα μάτια μου την ώρα που περνάω από μπροστά. Με κοιτάζουν, τους κοιτάζω, βλέπω ότι είναι όλοι καλά, βλέπουν ότι φοράω τη ζώνη, η προτεραιότητά τους είναι προφανώς άλλη, μου κάνουν νόημα να φύγω.

Στα πεντακόσια μέτρα πιο κάτω και μετά από δεξιά στροφή, η καρδιά μου παγώνει. Κάθετα στο ρεύμα μου βρίσκεται αναποδογυρισμένο ένα ασημένιο σεντάν. Κομμάτια του πεταμένα και στα δύο ρεύματα, γυαλιά παντού, ένας κύριος με κίτρινο φωσφωριζέ γιλέκο τρέχει μέσα στο δρόμο να κλωτσήσει τα μεγαλύτερα κομμάτια μακρυά από το οδόστρωμα για να αποφύγει τα χειρότερα. Έχω κλείσει το ραδιόφωνο, η ταχύτητά μου είναι σχεδόν μηδενική. Καθώς ξεκινώ να περάσω στο απέναντι ρεύμα, καταλαβαίνω ότι ο άνθρωπος που κλωτσάει τις λαμαρίνες έχει στο πρόσωπό του ζωγραφισμένη μία έκφραση βιασύνης - και μόνο αυτή. Αμφιβάλλω αν με βλέπει, αν βλέπει οτιδήποτε άλλο μπροστά του εκείνη τη στιγμή, εκτός από τα σίδερα που παλεύει να πετάξει μακρυά με μανία.

Συνειδητοποιώ ξαφνικά το νόημα των κινήσεών του: το δυστύχημα ήταν εκείνης σχεδόν της στιγμής.
Ήταν ο πρώτος αφιχθής στο σημείο και ήταν μόνος του.
Άρα... ο οδηγός;...

Γυρίζω το κεφάλι μου στο αναποδογυρισμένο αμάξι. Κι εκεί, μέσα από μία κατάμαυρη άβυσσο, βλέπω να ξεχωρίζει μία φιγούρα ασημένια σαν το χρώμα του αυτοκινήτου, απροσδιόριστη, σαν ένα μεγάλο αιλουροειδές πεταμένο, ξεχυμένο το μισό έξω από το παράθυρο του οδηγού.

Το μόνο που πρόλαβα να δω πριν τραβήξω τα μάτια μου από πάνω του ήταν η κατακόκκινη, χωρίς σχήμα κορυφή του.
Τη βλέπω ακόμα μπροστά μου.

Κι αυτό που πρόλαβα ν' ακούσω μέσα στην παγερή σιγαλιά της νύχτας ήταν το βογγητό του.
Έναν μακρόσυρτο αχ, ένα μοιρολόι ξεψυχισμένο να ικετεύει για βοήθεια, να σκορπάει πόνο σπαραχτικό.
Ακόμη μου τρυπάει τον εγκέφαλο.

Μετά από πεντακόσια μέτρα, είδα το ασθενοφόρο να σχίζει τη νύχτα αθόρυβα.
Έστριψα να πάω σπίτι μου από άλλο δρόμο.

---
Χτες που επέστρεψα στην Αθήνα του καύσωνα, τα φανάρια στο δρόμο μου ήταν όλα πράσινα.
Ένοιωθα το αυτοκίνητο να τσουλάει σχεδόν μόνο του, άκουγα τα λάστιχα να τσιρίζουν πάνω στην ελαφριά κατηφόρα της ασφάλτου.
Με κατέκλυσε πάλι εκείνη η αίσθηση της ελευθερίας.
Αλλά ήταν εκείνη η στιγμή που κοκκίνησαν ξανά τα πάντα μπροστά μου...

---
Έχουν φύγει αθώες ψυχές σε έναν πόλεμο που ουδέποτε επεδίωξαν να λάβουν μέρος. Κι αυτός ο πόλεμος δεν έχει μόνο ένα μέτωπο, έχει πολλά.
Μερικά είναι πολύ εύκολο να τα δούμε τώρα που μεγαλώσαμε πια, τώρα που η ζωή μας δεν είναι μόνο βόλτες σε καφετέριες και μπαράκια.
Αρκεί μόνο να ρίξουμε μία ματιά στον καθρέφτη.

Δε θέλω να τα ρίξω στον enteka, δε φταίει το παιδί, μια μερίδα θλίψης πήγε να εκφράσει με αναμνήσεις που σχεδόν δεν έχει... Από ένα απλό post, όμως, φτάσαμε και πάλι στα δημοσιεύματα, τις συνηθισμένες «δανεικές» αναδημοσιεύσεις, τους αντίλογους, τις κόντρες και τις ανταπαντήσεις. Λίγο σιχάθηκα, μα την αλήθεια. Δε με νοιάζει όταν έχει να κάνει με ανθρώπους, το στομάχι μου έχει περάσει δοκιμασίες πολλές. Αλλά, διάβολε, όταν έχει να κάνει με ανθρώπους που φύγανε, κάπου με βρίσκει ένας πόνος μέσα...

Η Μαλβίνα ήταν ίσως ο πρώτος άνθρωπος του χώρου που είχε δηλώσει με εγκωμιαστικό τρόπο την εκτίμησή του για τη δουλειά μου, δημόσια. Εγώ δεν ήξερα ακόμη αν έχω κανένα «ταλέντο» κι ούτε μπορούσα να βρω έναν τρόπο ν’ αντιδράσω. Έβγαινε σ’ εκείνη την εκπομπή με τον καθρέφτη στο Seven X τότε, οι περισσότεροι δεν ήξεραν ούτε ποια είναι κι απορούσαν για το όλο glam (στο πλαίσιο της ντόπιας χλίδας, ε;) των καλεσμένων της, κάποια στιγμή με κάλεσε να πάω να τη δω να τραγουδάει λαϊκά στην Πειραιώς, γνωριστήκαμε, πήγα και σπίτι της, βγήκαμε έξω κάποιες φορές, φαγητό και πάρλα, γέλια δυνατά, δεν κάθισε να δουλέψουμε μαζί αργότερα, στ’ αλήθεια δε με πείραξε, δεν ταίριαζε με τις δικές μου προτεραιότητες.

Δεν τη διάβαζα φανατικά, ούτε και καρφωνόμουν μπροστά από την τηλεόραση όποτε είχε Μαλβίνα. Σεβαστή η γυναίκα, πολύ μπροστά πάντοτε. Αλλά όχι μύθος. Τύπισσα. Απλά. Δε μπορώ να θυμηθώ λόγια της, δεν έχω ανάγκη ν’ αποστηθίσω τσιτάτα. Το μόνο που θυμάμαι είναι τα γέλια. Μια αύρα που ξεπερνούσε ακόμη και το πιο δυνατό τσιγαριλίκι που μπορεί να ρουφούσε με καύλα. Τα μαγειρέματά της, τα πειράγματα, τη φάση που περπατούσαμε στην παραλιακή και ρωτούσε τις κόρες αν τους αρέσει ο κώλος μου... Κουλαμάρες κι αδιακρισίες, αυθόρμητα πράγματα, στιγμές περαστικές. Δεν ξέρω αν θα ήθελα να θυμάμαι περισσότερα ή ν’ ανήκω στη μικρή «αυλή» της. Όχι πως είχε, ανεξάρτητος άνθρωπος ήταν περισσότερο. Νομίζω. Και το παρατρεχάμενο «αδελφάτο» που πάντα αναζητά τη μάνα του δεν ήταν ο κόσμος ο δικός μου. Περαστικός ήμουνα, δεν έγινε και τίποτα...

Πάγωσα όταν έμαθα για την αρρώστια. Στενοχωρήθηκα όταν έφυγε. Ξέρεις, η Μαλβίνα ήταν ο τύπος του ανθρώπου που δεν περιμένεις ν’ ακούσεις πως πέθανε μια ωραία πρωία, έτσι ξαφνικά. Της άξιζαν κι άλλα, καλύτερα. Σίγουρα. Στους άντρες, ίσως. Γιατί από ζωή, αλίμονο σε μας...

Αν δεν ήταν το post του enteka, σίγουρα δε θα θυμόμουν πως ήταν σαν τώρα. Αυτά είναι για τα βαμπίρ, ξέρεις τι εννοώ. Οι υπόλοιποι κρατάμε μονάχα αποκόμματα από τον άνθρωπο, εκλάμψεις από ώρες και στιγμές. Θολές στο χρόνο. Φορτισμένες από συγκίνηση κυρίως γιατί όσο περνάει ο καιρός απορείς όλο και περισσότερο για το που πάνε όλοι αυτοί οι άνθρωποι όταν φεύγουν. Κι αν, τελικά, δεν έχει άλλο παρά το χώμα που τους σκέπασε, ε, ρε γαμώτο, αφήστε το να’ ναι ελαφρύ. Από πόσα μνημόσυνα της Μαλβίνας θα τρώει κόλλυβα όλο αυτό το media-κό αδελφομάνι; Φτάνει!

Υ.Γ. Έβαλα στο google «ελαφρύ το χώμα Μαλβίνα» και δεν έβγαλε τίποτα. Ειρωνεία.